Ten pomysł przyszedł do mnie, kiedy poznałam Polę.

Jej uroda, piękne, wyraziste oczy, spokój, zadecydowały żeby te zdjęcia były jak obraz. Mocno wystylizowany, przesycony kolorem, celowo przerysowany. Portret kobiety z martwą naturą, na granicy przesytu. Dominująca czerwień, owoce, falbany, wianek ze sztucznych róż, przerysowany makijaż –  wszystko mówiło „za dużo”. Ale taki był zamysł. Chciałam się pobawić formą, stworzyć coś teatralnego, z dopracowaną kompozycją.

Zamieniłyśmy studio w plan malarskiego obrazu. Czerwienie, zieleń, owoce – zbyt mocne, zbyt gęste, niemal zmysłowo ciężkie. Tej stylizacji było celowo za dużo.
I w tym wszystkim Pola  –  spokojna, wycofana, z zamkniętymi oczami lub patrząca jakby uciekała w głąb siebie. I może właśnie dlatego tak idealnie zagrała w tej scenie, jej subtelność dopełniła całości.

Pola, mimo swojej wyrazistej urody, jest osobą delikatną, wrażliwą. I właśnie ta subtelność, kontrastująca z intensywnością scenografii, zainspirowała mnie do powstania tych portretów. Sennych, leniwych, gdzie postać zatopiona jest w chwili.

Lubię, gdy zdjęcia przenoszą w inny świat. Ta sesja była właśnie o tym. O dziewczynie zanurzonej w czerwieni, spokojnej, zadumanej, zastygłej w tej kompozycji bez utraty siebie.

Kamila Markiewicz-Lubańska
sesja w studio/maj 2014 r.